Mchoro wa jua unazama nyuma ya mti wa mbuyu, ukiacha rangi ya machungwa na zambarau angani. Moshi mwembamba unatandaza kutoka kwenye birika ndogo. Kelele za mji zinapungua, na kiasi cha sauti kinachotawala ni sauti ndogo za majani yanayovutishwa na upepo wa jioni.
Hapa, chini ya mwembe mkubwa ulio na matawi kama mikono inayoinama kuwakaribisha wageni, ndipo palipo Kijiwe cha Hekima. Sio shule, sio hema la mahojiano, wala sio mahakama. Ni mahala pa kupumzika, kunywa kahawa iliyochanganywa kwa ustadi. Na badala ya kashata au kitafunio cha kusukumizia kahawa, watu huja hapa kupata hadithi na hekima, hadithi hizi mara nyingi ni vigumu kutenganisha ni wapi ukweli unapotamati na uongo unapoanzia.
Kila jioni, kabla ya anga kufika giza, Mzee Doto hujitokeza kama kivuli. Kiatu chake cha zamani kinagema udongo, nguo yake nyeupe ikiwa kivulini mwa kofia yake ya kitamaduni. Aingiapo kijiweni, husimama kidogo kuwatazama wateja wake wa kila siku – wakulima, madereva na vijana wenye shauku – kisha hukaa kwenye mkeka wake uliopangwa mahsusi karibu na mti.
Karibu yake, kwenye kiti cha mbao, ndipo Wazo Mbadala hukaa. Mwanamume wa umri wa kati, anayevaa miwani, daima hakosi daftari, kalamu, na kamwe hanyamazi. Anauliza maswali yasiyo na kifani. Anaona njia nne pale wengine waonapo moja.
Upande wa pili, kuna asimamaye karibu na birika na kuangalia maji yanavyochemka kwa umakini kama mwanasayansi, hapo ndipo Hekima anapodumu. Msichana mchanga mwenye macho makubwa yenye utulivu. Hakushi hadithi, lakini anaposema, maneno yake hupasua wingu la mjadala na mwanga wa mantiki.
Kwenye kigoda kidogo, hupendelea kukaa mimi msikilizaji wako, ambaye nimeamua kuweka kumbukumbu hizi kwa maandishi na nitakuwa msimuliaji wako katika safari hii ya mawazo.